Weblogs: de ijdeltuiterij op het internet.

Je reisverslag, foto's van je bevalling, intieme informatie over jezelf: in een weblog kun je alles kwijt. Elke maand openen duizenden Nederlanders zo'n internetdagboek. En maar hopen dat iemand het leest. Want dan kun je je een beetje beroemd voelen.

Den Haag
Door Rowald Pruyn/GPD

De weblog, de digitale variant van het aloude dagboek, wint snel aan populariteit. Maandelijks melden zich 15.000 mensen aan voor hun eigen digitale zeepkist via web-log.nl, de grootste aanbieder van weblogpagina's op het internet. Uiteindelijk blijven van dier 15.000 zo'n 6.000 enthousiastelingen over.

Niels Houben, verantwoordelijk voor web-log.nl, schat dat in Nederland bij elkaar 120.000 actieve weblogs zijn. "Ze worden steeds meer gemeengoed. Veel mensen zien hun 'blog' ook als digitaal imago", zegt hij. Benschop: "Als je geen weblog hebt, ben je niemand."
Ook Tinie Trampolinie gaat het om het imago. Tinie is de internetalias van de eigenaresse van atelier Kamstra-Art in Zutphen. De vrouw, die al enkele jaren haar eigen 'pretweb' (www.tiniesdigitaledagboek.nl) onderhoudt, wil liever niet dat haar echte naam verbonden wordt aan haar alias. "Ik wil de mythe van Tinie graag in stand houden". Van de rest van haar achtergrond maakt de galeriehoudster verder geen geheim. Foto's van haarzelf en haar gezin zijn gewoon te zien.
Tinie hield in haar pubertijd al een dagboek bij, omdat 'het je kop zo lekker leegmaakt'.
Het schrijven op internet is voor haar wel iets anders dan haar kinderdagboek. Als zij elke ochtend opstaat en achter de computer eerst 'even Tinie doet', voelt zij zich een ander persoon. "Tinie is een keurige huisvrouw van 46. Als ik Tinie ben, hoef ik geen scherpe pen te houden. Zij is veel truttiger dan ik zelf ben."
Weblogs zoals die van Tinie Trampolinie zijn, volgens de Amsterdamse hoogleraar Benschop, die gespecialiseerd is op het gebied van internetgedrag, in eerste instantie bedoeld om het eigen geheugen te documenteren, net als een normaal dagboek.
Maar de weblog is méér dan dat. Hoe meer mensen iemands belevenissen lezen, hoe groter de reputatie van diegene wordt op het internet. De hoogleraar noemt het fenomeen daarom 'ijdelheidpublicaties'.
"Natuurlijk wil ik dat mensen lezen wat ik opschrijf", erkent Tinie. "Ik zou het eigenlijk dolgraag commercieel willen exploiteren."
Toch is de weblog hoofdzakelijk bestemd voor een zeer klein publiek, vooral vrienden en familie. "Het zijn verhalen die voor een normale lezer geen enkele betekenis hebben, tenzij je die persoon kent", zegt Benschop. Alle andere lezers zijn mensen die zichzelf in het verhaal van de weblogger herkennen. "Huisvrouwen lezen graag weblogs van andere huisvrouwen, omdat zij schrijven zoals de buurvrouw die iets bij de kapper vertelt. Soort zoekt soort."
De varianten op de standaard dagboekstijl van de weblog zijn ontelbaar.
Zo is er het politieke weblog: Gerrit Zalm, Jan Marijnissen en andere politieke kopstukken houden allemaal een weblog bij waarop ze, nogal braaf, vertellen wat ze elke dag doen. De adressen: www.zalmlog.nl en www.janmarijnissen.nl/weblog.
Op fotologs gaat het vooral om beeld. Een van de beroemdste fotologs is www.moblog.nl. Eigenaars van mobiele telefoons met camera's proberen zo origineel mogelijke foto's te maken die meteen worden doorgestuurd naar de internetsite.
Op treiterlogs proberen auteurs felle discussies te ontketenen. Het gebruik van scheldwoorden wordt daarbij niet geschuwd en de auteurs van dit type weblog zijn door internetjournalist Francisco van Jole (www.2525.com) wel eens aangeduid als 'hooligans van het internet'.